Zawsze wzdłuż żelaznej liny

Czytaj dalej
Fot. Joanna Boroń
Joanna Boroń

Zawsze wzdłuż żelaznej liny

Joanna Boroń

Podobno najlepsze rzeczy dzieją się, gdy opuścimy naszą strefę komfortu. Ja ze swojej zostałam „wystrzelona w kosmos”. Było warto. Ta adrenalina, satysfakcja z pokonania siebie i... te widoki.

Ferraty swoją nazwę wzięły od żelaznych lin, które służą do zabezpieczenia szlaków niebezpiecznych albo też z silną „ekspozycją”, co w praktyce oznacza trasy granią pasm górskich, nad przepaściami.

Brzmi groźnie? I takie też może być dla niedoświadczonego wędrowca. Decydując się na wyprawę znałam definicję, widziałam zdjęcia (niektóre przerażające), ale tak naprawdę nie wiedziałam, co mnie na włoskich ferratach czeka.

To nie jest spacer z widokami

Tak naprawdę powaga sytuacji do mnie dociera, gdy nasi instruktorzy z Adrenaliner.com kazali nam ubrać sprzęt i wyjaśnili, że „zawsze mamy być wpięci w liny”. Wtedy przeszła mi myśl, że te ferraty to nie będzie ot taki spacer po górach.

Pierwsza trasa, najłatwiejsza, typu: dla rodzin z dziećmi (rzeczywiście na trasie spotykamy i kilkulatków), pokazuje, że ferraty ze wspinaczką mają niepokojąco dużo wspólnego, szczególnie, gdy stalowa lina prowadzi nas stromo w górę. Czasem trzeba nieźle pokombinować, by znaleźć oparcie dla stóp.

Przez pierwsze godziny nie patrzę na widoki (dopiero na zdjęciach zrobionych przez innych zobaczę, jak piękna to była trasa), całą energię koncentruję na robieniu kroku za krokiem i odpowiednim przepinaniu lonży, tak by w razie potknięcia zawisnąć na linie, a nie polecieć w dół. Pod koniec trasy czuję się pewniej, mam już utrwalone pewne nawyki, ale i świadomość, jak wiele jeszcze muszę się nauczyć.

Wspinaczka dodaje odwagi

Pierwsza trasa to tylko przedsmak ferrat. Wiemy, że następne będą trudniejsze, bardziej wymagające. Zanim się z nimi zmierzymy, przechodzimy szybki kurs wspinaczki - na prawdziwej, stromej ścianie, bez ułatwień, sztucznych szczelin. Zadanie jest proste - wspiąć się na górę własnymi siłami, oczywiście z asekuracją. To moja pierwsza próba - nie daję sobie szans. Naturalne szczeliny w ścianie są moim zdaniem mikroskopijne. A jednak okazuje się, że każda, nawet najmniejsza wypukłość albo wgłębienie, może dać oparcie stopom. Ta wiedza bardzo się przyda podczas kolejnych szlaków.

Następny dzień to trasa „wzorcowa” - biegnie stromo w górę, skalnymi „kominami”, są drabiny, przepaście i wędrówka wzdłuż wielkiej skalnej ściany. Droga jest fizycznie wyczerpująca, ale... po jej pokonaniu wiem już, że przepadłam - ferraty są niezwykłe - ten koktajl adrenaliny, przyjemnego zmęczenia i niesamowitych widoków po prostu uzależnia.

Most linowy: próba sił

Finałowa trasa naszej wyprawy via ferraty biegnie na ścianach kanionu - przewodniki opisują ją jako trasę o średnim poziomie trudności, chyba, że jest mokro (niestety jest), wtedy stopień trudności rośnie. Przydaje się doświadczenie poprzednich dni, szczególnie lekcje na ścianie. Walczymy z mokrymi skałami, drżeniem zmęczonych mięśni. Jednak największym wyzwaniem jest dla mnie most linowy nad przepaścią. Czuję się jak bohaterka filmów przygodowych. To droga w jedną stronę - nie mogę się cofnąć, nie mogę wybrać innej trasy. Nie chodzi o lęk wysokości, bo wysokości się nie boję. Wiem, że zabić się nie zabiję, o ile tylko będę pamiętać o wpięciu lonży. Moja wyobraźnia jednak podsuwa mi obraz mnie wiszącej na lonży nad przepaścią i czekającej na misję ratunkową...

Ostatecznie most pokonuję w ekspresowym czasie próbując opanować lęki i to okropne kołysanie liny, po której stąpałam (próbując nie analizować przepaści pod moimi stopami). Po drugiej stronie czuję, że teraz mogę wszystko!

W ferratach nie chodzi o kondycję i umiejętności, a o opanowanie lęków

* Via ferraty poprowadzone są śmiałym terenem, najczęściej bardzo eksponowanym. Trasy są zabezpieczone stalowymi linami, różnego rodzaju i długości drabinami, stalowymi klamrami służącymi jako uchwyty i stopnie, a także wiszącymi mostami linowymi. Na szlakach tych niezbędna jest znajomość podstawowych zasad wspinaczki, asekuracji sprzętem wspinaczkowym, jak również niewrażliwość na ekspozycję.

* Na szlaku trzeba mieć koniecznie odpowiedni sprzęt. Do podstawowego wyposażenia na via ferratę należą kask wspinaczkowy, uprząż wspinaczkowa, lonża przystosowana do via ferrat wraz z karabinkami oraz absorberem energii oraz odpowiednio dobrane obuwie i rękawiczki, które zabezpieczą dłonie podczas poruszania się po drabinach i stalowych linach.

* Najbliższe trasy tego typu znajdziemy na Słowacji.

Tutaj się czyta. Bez reklam.

Tak jak w kiosku. Kupując prenumeratę cyfrową, możesz czytać codzienne wydanie Głosu Szczecińskiego.

Co zyskujesz:

  • dostęp do wszystkich treści Głosu Szczecińskiego
  • codzienne e-wydanie Głosu Szczecińskiego
  • artykuły, reportaże, wywiady i multimedia
  • co tydzień nowy numer Ekstra Magazynu
Joanna Boroń

Dodaj pierwszy komentarz

Komentowanie artykułu dostępne jest tylko dla zalogowanych użytkowników, którzy mają do niego dostęp.
Zaloguj się

plus.gs24.pl

Polska Press Sp. z o.o. informuje, że wszystkie treści ukazujące się w serwisie podlegają ochronie. Dowiedz się więcej.

Jesteś zainteresowany kupnem treści? Dowiedz się więcej.

© 2000 - 2019 Polska Press Sp. z o.o.